Emeritus pastoor Hendrik Scholten 60 jaar priester. In dit interview vertelt hij over die tijd

“Naast het feit dat ik bijna 21 jaar pastoor heb mogen zijn van de RK Kerk O.L Vrouw Tenhemelopneming, ben ik inmiddels ook nog eens bijna 40 jaar woonachtig in Beltrum. De bijzonder saamhorige gemeenschap in deze kern ben ik door de jaren heen gaan omarmen. Ik heb nooit een moment gehad waarbij ik wilde vertrekken. Bovendien heb ik voor die keuze een goede reden: ze hebben mij hier in Beltrum nooit weggejaagd!” Door Theo Huijskes.

Aan het woord is Hendrikus Johannes Scholten (voor de Beltrumse bevolking Hendrik Scholten), die op vrijdag 19 juli het zestigjarig priesterjubileum viert. Twee dagen later, op zondag 21 juli, vindt om 10.30 uur voor de inmiddels 91-jarige emeritus pastoor in de Beltrumse kerk een feestelijke eucharistieviering plaats. Hoofdcelebrant bij deze diamanten jubileumviering is emeritus pastoor Theo Escher uit Groenlo. “Naar deze viering, waaraan medewerking wordt verleend door het dames- en herenkoor, kijk ik uit”, zegt Scholten. “Na afloop vindt er in de kerk een algemene receptie plaats, waarbij iedereen van harte welkom is voor een kop koffie of thee.

Met mijn familie – naast een zus en een schoonzus ben ik nog 18 oomzeggers rijk – hoop ik vervolgens nog een gezellig samenzijn te hebben bij café-restaurant Spilman.” ‘Ik wilde altijd al pastoor worden!’ Scholten is op 19 december 1927 in Rossum -gemeente Weerselo- geboren in een gezin met negen kinderen (zeven jongens en twee meisjes). “Van jongs af aan riep ik dat ik pastoor wilde worden. De functie kapelaan werd toen al overgeslagen. Let wel, het katholieke geloof vierde destijds in Rossum hoogtij. Het dorp kende slechts één protestants gezin en de rest was katholiek.” 

Mijn studie heb ik gevolgd aan het Aartsbisschoppelijke Groot-seminarie Rijsenburg in de gemeente Driebergen-Rijsenburg. Na mijn priesterwijding werd ik met ingang van september 1959 benoemd tot kapelaan in Etten nabij Terborg. Na drie jaar verkaste ik naar Glanerbrug (vier jaar) en Enschede (vijf jaar) om vervolgens acht jaar de functie van deelpastoor in Denekamp te mogen vervullen. Denekamp was voor mij een goede leerschool in de aanloop naar mijn pastoorsfunctie in Beltrum, waarmee ik op 8 november 1979 een start maakte en bijna 21 jaar later op 2 juli 2000 enigszins noodgedwongen met emeritaat ging. Mijn gezondheid met de nadruk op het kunnen lopen liet te wensen over. Maar dat ik met mijn huidige gezondheid in dit mooie Beltrum en op deze schitterende plek (Achterom 1) kan blijven wonen, betekent voor mij heel veel. Ik neem daarbij een voorbeeld aan een goede bekende uit Denekamp, die mij ooit liet weten: ‘t köpken is nog good in orde, moar ‘t schötteltjen is kapot!” 

 ‘Het kerkbezoek baart mij zorgen!’

Het kerkbezoek anno 2019 baart Hendrik Scholten de nodige zorgen. “Kende Beltrum bij mijn komst als pastoor nog vier vieringen in het weekend, tien jaar later waren er dat drie, daarna twee en inmiddels één, waarbij aangetekend moet worden dat er ook weekenden zijn waarbij men voor kerkbezoek naar een andere plaats moet, omdat de kerk in Beltrum noodgedwongen gesloten is. En juist dat laatste vind ik een slechte zaak. Ook wanneer er geen viering is, moet de kerk worden opengesteld. Ook al is het alleen maar voor een samenzijn onder het genot van een kop koffie, waarbij tegelijkertijd levenservaringen met elkaar worden uitgewisseld. De kerk is nog altijd het hart van het dorp en heeft een sociale, een bindende taak”, aldus Scholten, die van mening is dat het wij-gevoel juist in deze tijd nog veel meer moet worden aangesproken. “De kerkelijke gang van zaken moet van onderaan opnieuw worden aangepakt. Met alle respect, maar wij leven heden ten dage veel te veel in een ik-cultuur. Er moet daarom een omslag komen om de kerk te kunnen redden. De taal van de kerk wordt niet meer verstaan. Er moet iets komen dat met name de jongeren aanspreekt.” Scholten wijst in dat verband op de zeven binnen de regionale St. Paulusparochie nog functionerende kerken, waarvan op termijn alleen Beltrum, Eibergen en Groenlo zullen blijven en waarvan Lievelde, Neede, Rekken en Rietmolen de deuren noodgedwongen zullen sluiten. “Eigenlijk zouden de kerken, die gaan sluiten, een andere gemeenschappelijke functie moeten krijgen, ook al is dat niet of minder kerkelijk. Een en ander met gebruikmaking van de ook in deze fase van het leven nog altijd volop aanwezige gemeenschapszin in combinatie met dat wij-gevoel!”

Info: Achterhoek Nieuws Berkelland Eibergen-Neede. Foto’s en artikel: Theo Huijskes