Een toneelspel met veel humor en een tikje drama ‘ Swinging Sixties’

Toneelgroep DOEK bestaat 25 jaar en dat wordt gevierd met een extra uitdagend toneelstuk. Een humoristisch stuk met veel variatie in spelers, decor, en tijdgeest en met een tikje drama.

Schrijven, daar zit geen toekomst in!” Dat is althans wat Sjaak, de melkboer, denkt. Tot Sjaak’s grote verdriet wil zijn zoon schrijver worden – een kunstenaar! “Grote onzin!” zegt Sjaak. “Dokus moet gewoon melkboer worden, net zoals ik!”

De jaren ’60 zijn begonnen en de wereld staat op het punt om te veranderen. Dokus wil zich ontwikkelen als kunstenaar, maar krijgt thuis geen enkele kans. Vader en zoon groeien steeds verder uit elkaar, tot groot verdriet van moeder. Dokus durft niet voor zichzelf te kiezen. Totdat hij Loes ontmoet, een hippie. Hij besluit weg te lopen naar Amsterdam. De verwende burgemeestersdochter gaat met hem mee. Beide worden ze opgenomen in een hechte gemeenschap: de Provo’s.

Wandel met Dokus mee, door de jaren ’60 van de vorige eeuw, in een verhaal over het najagen van je dromen…

Kaarten zijn te koop voor de volgende speeldata, bij Zalencentrum Dute voor € 6.00
16 maart 2018 – 20.00 uur
17 maart 2018 – 20.00 uur
22 maart 2018 – 20.00 uur
24 maart 2018 – 20.00 uur
25 maart 2018 – 14.30 uur

De voorstelling speciaal voor
de SamenLeven/KBO staat gepland op:
19 maart 2018 – 19.30 uur
De zaal opent een half uur voor aanvang.

 

 

 

 

 

 

Foto: Frans Nikkels

D.O.E.K. Toneelgroep uit Beltrum: ‘Wij leggen de lat steeds hoger’  Bron: Achterhoek Tubantia: Alice Plekkenpol 
Amateurtoneel heeft vaak een ietwat stoffig imago. Zo niet in Beltrum. Daar spelen jongeren de sterren van de hemel, en zit er ook veel jeugd in de zaal. „Wij leggen de lat steeds hoger.”

Het went nooit. Zelfs na vele jaren ervaring brengt elke uitvoering een gezonde spanning met zich mee. „Maar sta ik eenmaal op dat podium, en heb ik mijn eerste zinnen uitgesproken, dan zit ik er meteen helemaal in.”

Typetje
Jelke te Loete is elf jaar een enthousiast lid van toneelgroep D.O.E.K. Eind maart speelt ze zes keer mee in de productie Swinging Sixties. „Het liefst vertolk ik een typetje. Achteraf had ik best beroepsactrice willen worden, want wie wil er nou geen filmster zijn? Tja, dan had ik een andere opleiding moeten kiezen”, zegt de brandmanager, werkzaam in marketing.

Dorian Scharenborg, al veertien jaar actief bij D.O.E.K., koestert die ambitie niet. „Als leerkracht van groep 1 kan ik mijn acteerbehoefte volop kwijt. Ik vind het al prachtig om de dorpsgenoten een mooie avond te bezorgen. Als de mensen in de zaal plezier hebben, heb ik dat ook en speel ik zelfs beter.”

Jelke te Loeke
De toneelgroep viert dit jaar het 25-jarig bestaan. D.O.E.K. kwam voort uit sportvereniging VIOS, en ging in 1993 zelfstandig verder. Dat verklaart meteen de naam: Doorgaan Op Eigen Kracht. Momenteel zijn er 25 leden, onder wie negen mannen tussen 25 en 65 jaar. „Een luxe, want al in 1995 hadden we zo weinig mannen dat we nauwelijks een toneelstuk konden opvoeren. Dat gaat nu veel gemakkelijker”, zegt Dorian.

Achter de schermen
In principe staan alle leden zo vaak mogelijk op de planken, voor zover zij dat willen. Er zijn namelijk ook leden die liever achter de schermen blijven, zich bezig houden met zaken als decorbouw, kostuums, grime, licht en geluid. Jelke: „We doen natuurlijk alles zelf.” Dat vergt veel van de spelers, verklaart ze. „De meesten van ons werken overdag. ’s Avonds sta je dan van acht tot elf uur op het toneel, maar wij beginnen natuurlijk al veel eerder met de grime en dergelijke. Eind maart wachten ons weer intensieve weken.”

Geen half werk
Beide dames constateren dat het erg goed gaat met D.O.E.K. Jonge leden melden zich spontaan, de zaal zit steeds voller en de kaartverkoop gaat als een tierelier. Een paar jaar geleden werd het aantal uitvoeringen uitgebreid tot zes, inclusief een avond voor senioren van de KBO. Voorts ligt de lat steeds hoger. „Met name de laatste jaren. Het heeft waarschijnlijk te maken met de goede regisseurs die wij al een tijd hebben, momenteel Marian Brockötter. En wij nemen het zelf heel serieus. Bij ons geen half werk”, stelt Dorian Scharenborg. „Bij zo’n stuk als Swinging Sixties letten we bijvoorbeeld erg op de aankleding. Die moet authentiek zijn, geen carnaval.” Ook Jelke te Loete is tevreden: „Ons niveau is goed. Dat willen wij vasthouden of zelfs iets verbeteren.”

Stukken lezen
De meeste leden van D.O.E.K. komen uit Beltrum of directe omgeving, en blijven vaak jaren lid. Als ze afhaken is dat doorgaans wegens tijdgebrek. Elk jaar wordt één stuk opgevoerd, en daar wordt bijna het hele seizoen naar toe gewerkt. Al in het voorjaar komt de leesclub bijeen om samen met de regisseur stukken te lezen. „Soms wel 40 of 50, tot we iets vinden dat ons aanspreekt. De regisseur heeft een grote stem in die keuze. Zelf hebben we voorkeur voor een stuk dat nog niet eerder in de regio te zien was. Af en toe een thriller, maar meestal iets met veel humor, een klucht of blijspel. Het publiek waardeert dat het meest.”

Het geeft altijd een kick als de toeschouwers een fijne avond hebben

Jelke te Loeke
Direct na de zomer begint het teksten instuderen en de wekelijkse repetities in kulturhus De Wanne en daarna in zaal Dute, waar ook de uitvoeringen zijn. In januari is een eerste grote repetitie en past D.O.E.K. het stuk zo nodig nog iets aan. In maart worden de puntjes op de i gezet en volgt kort voor de première een generale repetitie.

Repeteren is leuk, spelen voor een volle zaal de kers op de taart. „Het geeft altijd een kick als de toeschouwers een fijne avond hebben”, zegt Jelke te Loete. „Voor ons blijft elk optreden spannend. Angst voor een black-out hou ik altijd. Al is er een souffleuse, er gaat wel eens iets mis. Soms slaat iemand een pagina tekst over, en dan moet je snel schakelen en improviseren, zodat het publiek het niet merkt. Het is belangrijk om focus te houden.”

Elke avond anders
Dorian vult aan: „Wij groeien elke uitvoering. Geen avond verloopt hetzelfde, er is vaak ander publiek. Jongeren, vooral vriendengroepen, zijn wat rumoeriger, echte toneelliefhebbers wat kritischer. Soms moet je een beetje ‘trekken’ om de zaal mee te krijgen. Behalve op zaterdag, dan staan bij de meeste mensen de lachspieren al aan.”

D.O.E.K. mag inmiddels rekenen op een vaste schare fans, die trouw elk jaar komt. De zondagmiddag is steeds meer een familiegebeuren, een avond is speciaal voor ouderen, en de overige avonden zit er opvallend veel jong publiek in de zaal. Mogelijk nemen nieuwe spelers hun eigen aanhang mee. Per avond komen er zo’n 150 toeschouwers: „Ongeveer heel Beltrum ziet ons.”

Grootste lol
Tijdens de laatste voorstelling worden traditiegetrouw onderling grappen uitgehaald, waarvan het publiek niets mag merken. Zout in plaats van suiker in de koffie, gekke foto’s op de tafel leggen, dat soort werk. „Maar dat doen we steeds minder, de geintjes mogen het spel namelijk niet verstoren”, zegt Jelke. Gekke dingen gebeuren bovendien al spontaan. Zo bleef een speler in zijn rolstoel in de deur steken. En haakte de kleding van Dorian vast aan die van haar tegenspeler, net toen ze hem zoende. Ook zakte er eens een groepje door een oude sofa, hetgeen tot veel hilariteit leidde. „Het publiek had gelukkig de grootste lol. En daar gaat het ons om.”